หัวใจมีชีวิต

ผู้เขียน : หัวใจมีชีวิต

อัพเดท: 31 ม.ค. 2011 00.47 น. บทความนี้มีผู้ชม: 5801 ครั้ง

มารวมสร้างทฤษฎีใหม่ กับเรื่องสั้นกันค่ะ


รู้จักความเคยชิน

 

“พี่ชาติน้ำมันมันรั่วอย่างนี้จะผลิตสินค้าได้เหรอ”   ฉันตะโกนถามหัวหน้าช่าง

“ได้ซิ  คราวก่อมนมันรั่วกว่านี้ยังผลิตได้เลย”  หัวหน้าช่างตอบด้วยอารมณ์หงุดหงิดเพราะถูกปลุกให้ตื่นจากการนอนเพื่อมาดูเครื่องจักรที่น้ำมันมันรั่วซึมออกมาตลอด

“         ”          ฉันเงียบไม่โต้ตอบ

“ถ้าจะให้เชื่อมปิดรอยรั่วมันต้องใช้เวลานาน กว่าจะรื้อเครื่อง กว่าจะรอให้มันเย็นอีก” ชาติพูด

“อืม...ถ้าอย่างนั้นก็คงปล่อยไปก่อน” ฉันตอบอย่างขอไปที เพราะคิดว่าถ้าหยุดการผลิตในตอนนี้ปัญหาที่ตามมันเยอะน่าดู

ฉันยืนมองรอยรั่วของเครื่องจักรด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเพราะในหัวตอนนี้กำลังคิดถึงแผนขั้น 1 2 3 หากฉันต้องหยุดการผลิตไหนจะวัตถุดิบที่ต้องจัดเก็บ ไหนจะพนักงานที่ต้องยืนรองาน KPI เดือนนี้ไม่ถึง Gold แน่นอน ฉันต้องหาคำตอบเปรียบเทียบไว้แจ้ง Boss ในเช้าวันรุ่งขึ้นถึงปัญหาและทางออกที่ฉันเลือก

ฉันเดินลงจากไลน์ผลิตมาพร้อมๆกับพี่ชาติและช่างอีกสองคน แต่ต่างที่สีหน้าฉันเคร่งขรึมและออกจะเป็นกังวลกับปัญหาที่เกิดขึ้น กลับกันกับกลุ่มช่างที่กำลังคุยร่อคุยหัวกันเสียงดังไม่รู้สึกถึงปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น  ราวกับว่านั้นไม่ใช่ปัญหา มันคือเรื่องธรรมดาที่เกิดอยู่เป็นประจำ มันคือความเคยชิน

ความเคยชิน  ฉันคิดทบทวนถ้อยคำนี้วนไปวนมาอยู่หลายรอบ  ความเคยชินมันเป็นเรื่องท่ดีหรือไม่ดีกันแน่นะ

“กริ๊งงงงงงงง”  เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้น  ฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์รีบรับโทรศัพท์  คิดในใจว่าฉันต้องหาคำตอบเรื่องความเคยชินให้ได้

 

 


บทความนี้เกิดจากการเขียนและส่งขึ้นมาสู่ระบบแบบอัตโนมัติ สมาคมฯไม่รับผิดชอบต่อบทความหรือข้อความใดๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นความจริงหรือไม่ ผู้อ่านจึงควรใช้วิจารณญาณในการกลั่นกรอง และหากท่านพบเห็นข้อความใดที่ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรม หรือทำให้เกิดความเสียหาย หรือละเมิดสิทธิใดๆ กรุณาแจ้งมาที่ ht.ro.apt@ecivres-bew เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการลบออกจากระบบในทันที